Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Τις μάχες τις κερδίζουν τ'ανήσυχα μυαλά, τους πόλεμους τους χάνουν τα βολεμένα σώματα

Όταν κάποιος γίνεται ισχυρός, όταν αποκτά δύναμη ,τότε θέλοντας και μη αποκτά και αυλή. Η αυλή είναι το απόλυτο και πολλές φόρες το μοιραίο παρεπόμενο που η αίγλη της δύναμης ύπουλα προσφέρει στον νέο της ευνοούμενο. Η αυλή συνήθως απαρτίζεται από ήσσονες προσωπικότητες, ποτέ αυτόφωτες, πάντα ετερόφωτες. Έχουν μια κακώς νοούμενη αντίληψη εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κυρίου τους. Είναι αυτό που λέμε βασιλικότεροι του βασιλέως. Όταν ο βασιλιάς έχει έγνοιες, όταν οι σκοτούρες τον βασανίζουν τότε αναλαμβάνουν τη διεκπεραίωση των υποθέσεων του οι άνθρωποι της αυλής. Ο βασιλιάς τότε χαλαρώνει και μαζί του χαλαρώνουν οι αντιστάσεις του. Αφήνεται στη μεριμνά, στη θαλπωρή, στα χάδια, στα νανουρίσματα και βεβαία στα δουλικά φιλία των αυλικών του. Πνιγμένος λοιπόν στα δολερά φιλιά της δουλόφρονης καμαρίλας του, δεν αντιλαμβάνεται ότι πνίγεται και στη τοξική θάλασσα του σάλιου των αυλοκολάκων του, που ανερμάτιστοι, ανεπαρκείς και ανασφαλείς καθώς είναι, αγνοούν η δεν μπορούν να ξέρουν πως είναι να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων που ο αφέντης τους χρόνια τώρα είχε μάθει να στέκεται. Ο αφέντης κουράστηκε όμως και χαλαρώνει, απολαμβάνει την τρυφή που του χαρίζει η επιτυχία. Κάνεις όμως δεν μπορεί να υπονομεύσει την υστεροφημία του αποτελεσματικότερα από τον ίδιο το δημιουργό της επιτυχίας. Ο ράθυμος πια νικητής αν χρειαστεί να γυρίσει στη μάχη, θα φέρει μαζί και τα μαξιλάρια του που θα τα κουβαλήσει το μοχθηρό βλέμμα μιας πρόθυμης και υποτακτικής αλεπουδίτσας. Τις μάχες τις κερδίζουν τ'ανήσυχα μυαλά, τους πόλεμους τους χάνουν τα βολεμένα σώματα. (http://www.lifo.gr/blogs/u1539/7543).

Δεν υπάρχουν σχόλια: