Σελίδες

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Τελικά τι γίνεται με τους μισθούς σας;

Παλιά θυμάμαι ότι υπήρχε το παράπονο (μερικών ίσως όχι όλων) ότι ο ΕΔΟΕΑΠ έδινε ιδιαίτερες αμοιβές αποσπασματικά σε ημέτερους.
Και μάλλον από ότι μας διδάσκει η ιστορία αυτές οι αμοιβές δίνονταν σε κολλητούς, γλείφτες / ρουφιάνους αλλά και υποταγμένους της εκάστοτε μικροσκοπικής και εφήμερης εξουσίας.
Ισως είναι καιρός να σκεφτείτε (και φυσικά να σκεφτούμε) εάν ανήκουμε σε αυτή τη κατηγορία - αυτή δηλαδή που ρώταγαν "πετάει ο γάϊδαρος;" και απαντούσαμε "πράγματι πετάει".
Αλλά εντάξει - εσείς υποθετικά σφάλατε από τη δική σας οπτική γωνία που "βλέπατε" έναν γάιδαρο να πετάει.
Αυτοί (οι δύσμοιροι) της εξουσίας - αλήθεια δεν το έβλεπαν αυτό το παράδοξο;
Ισως έκριναν από τον εαυτό τους που έχασαν κάπου στον δρόμο τη συνδικαλιστική τους υποδομή εμπρός στον ευτελισμό μίας εβδομαδιαίας αντιμισθίας ολίγων ευρώ.
Για άλλη μια φορά η τακτική του ήσσονος μόχθου και η φιλοσοφία "μας χτύπησε η εξουσία στο κούτελο" τους χτύπησε την πόρτα, και ούτε σείς (αλλά σίγουρα όχι αυτοί - ούτε και εγώ) ήμασταν εκεί γιά να την κλείσουμε κατάμουτρα.
Αλήθεια τι γίνεται με εκείνο το έρμο το "μισθολόγιο" που υποθετικά όλοι υπογράψατε και αποδεχθήκατε - αλλά στη πραγματικότητα "ξεχάσατε" και "ξέχασαν" να σας βάλουν να το υπογράψετε;
Σήμερα τουλάχιστον οι προσλήψεις γίνονται βάσει αυτού του μισθολογίου;
Αλλη ερώτηση: Σήμερα γνωρίζετε πόσοι ενεργοί ασφαλισμένοι πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές (από ότι μαθαίνουμε κατά μέσο όρο 80 ευρώ μηνιαία επί 9000 ενεργά άτομα μας κάνει 720,000 ευρώ - ασφαλιστικές εισφορές / μήνα) γιά να περιθάλψουν και να επικουρήσουν 2000 συνταξιούχους που λαμβάνουν επικουρήσεις άνω του 1 εκ ευρώ;
Και τι συνταξιούχοι βαρβάτοι είναι αυτοί - που δούλεψαν (κατά μέσο όρο) 25 χρόνια και (επίσης κατά μέσο όρο) θα ζήσουν ακόμα 25 χρόνια γιά να εισπράττουν (τις επικουρήσεις και την δωρεάν περίθαλψη) χωρίς πλέον να πληρώνουν ούτε ευρώ γιά εισφορές μιάς και οι συνταξιούχοι εδώ ανήκουν στο γνωστό κίνημα "δεν πληρώνω - δεν πληρώνω".

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Βλάκας ή ψεύτης ή και τα δύο μαζί;

Πως αλήθεια λέγεται αυτός που ισχυρίζεται ότι είναι Μηχανολόγος Μηχανικός - χωρίς όμως να είναι;
Και πως λέγεται αυτός που πλαστογραφεί την (αρκετά μειωμένη) επαγγελματική του κατάρτιση;
Είναι ο ίδιος που "πλαστογραφεί" ακόμα και την ιδιότητα κάτω από την οποία εκλέγηκε από εργαζόμενους στον ΕΔΟΕΑΠ.
Μήπως ξέρει ότι θα εισπράξει μήνυση αλλά και αγωγή λόγω ψευδών στοιχείων στα βιογραφικά που εμφανίζει και έχει καταθέσει εδώ και εκεί;
Εάν είναι αλήθεια ο ισχυρισμός του ότι κάποιος "διάβασε" τα πραγματικά βιογραφικά "προσόντα" του, τότε τι είναι αυτό που τον πείραξε;
Μάλλον τον πείραξε ότι κάποιος ή κάποιοι γνωρίζουν τις ψευδείς ιδιότητες που κατά καιρούς έβαζε ή ακόμα και σήμερα βάζει κάτω από το ονοματεπώνυμό του.
Τότε πως θα μπορούσε να λέγεται αυτός;
Μάλλον και τα δύο παραπάνω μαζί.
Οσο γιά το "τεμπέλης", το αφήνουμε γιά την επόμενη φορά.

Πληρώνετε διόδια στη Γεφυρα Ρίου-Αντιρρίου;

Η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου κόστισε συνολικά 740 εκ ευρώ ή 252 δισ. δραχμές. Από αυτά:
· Το 10% (74 εκ. ευρώ, ή 25 δισ. δρχ.) το έβαλε η κοινοπραξία που την κατασκεύασε και την εκμεταλλεύεται.
· Το 40% (296 εκ. ευρώ – 101 δισ. δρχ.) είναι η συμμετοχή του δημοσίου, δηλαδή το πληρώσαμε εμείς.
· Το υπόλοιπο 50% (370 εκ. ευρώ – 126 δισ. δρχ.) είναι δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, με κρατικές εγγυήσεις. Που σημαίνει ότι αν στραβώσει η δουλειά, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το κράτος, δηλαδή από εμάς. Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.(σ.σ. Είδες που θα πάει η σύνταξη κι ο μισθός που σου έκοψαν;)
Βάσει των συμφωνημένων, η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα εκμεταλλεύεται τη γέφυρα μέχρι το 2039, δηλαδή επί 35 χρόνια. Από την εκμετάλλευση αυτή, υπολογίζεται ότι θα εισπράξει 1,7 δισ. ευρώ, ή 579 δισ. δραχμές. Αν αφαιρέσει κανείς τα 370 δισ. της τράπεζας, υπολείπονται 209 δισ. για την κοινοπραξία, δηλαδή 8,36 φορές παραπάνω από όσα έβαλε, ή περιθώριο κέρδους 736%.
Δεν είναι κι άσχημα!
Αν το υπολογίσουμε αυτό σε διάστημα 35 χρόνων, προκύπτει εύκολα ότι κάθε χρόνο η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα καθαρίζει περίπου 6 δισ. δηλαδή το ¼ της αρχικής της συμμετοχής στο έργο.
Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.
(σ.σ. ΝΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ: Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.)
Αυτού του είδους οι δουλειές, πριν τις βαφτίσουν «υποδειγματικά αναπτυξιακά έργα», τις λέγανε απλώς «αποικιακές». Και ο βασιλεύς Λεοπόλδος, στο Κονγκό, το 1900, με τέτοιους όρους δούλευε.
Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος με αρχικό κεφάλαιο 25 δισ. δηλαδή όσο κοστίζει η κατασκευή ενός ολυμπιακού σταδίου μαζί με τις υπερβάσεις (και λίγο παραπάνω από όσα κατηγορείται ο Νεονάκης ότι κέρδισε στο χρηματιστήριο) να βγάλει σε τέσσερα χρόνια τα λεφτά του και εφτά φορές άλλα τόσα στα επόμενα 31 χρόνια. Η απάντηση είναι απλή: πρέπει να βρεις κάποιον να σου βάλει το υπόλοιπο 90% της επένδυσης, χωρίς καμία αξίωση στα κέρδη. Υπάρχει τέτοιος μαλάκας; Ναι, υπάρχει. Ο Έλλην φορολογούμενος, δηλαδή εμείς.
Από πλευράς του Έλληνος φορολογουμένου, η κατάσταση έχει ως εξής:
· 101 δισ. (δηλαδή όσο η κρατική συμμετοχή) πληρώσαμε στη φάση της κατασκευής και
· 579 δισ. (δηλαδή όσα περιμένουν να εισπράξουν στην 35ετία) πληρώνουμε σε διόδια στην φάση της εκμετάλλευσης.
Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουμε 680 δισ. για μια γέφυρα που αποδεδειγμένα στοίχισε 252, δηλαδή πληρώνουμε τη γέφυρα 2,7 φορές παραπάνω από το πραγματικό της κόστος. (Σχεδόν τρεις. Από εκεί πρέπει να βγήκε αυτό που λένε «Τρεις Γέφυρες»).
Αυτό το μοντέλο κατασκευής δημοσίων έργων ονομάζεται ΣΔΙΤ- «Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα» και διαφημίζεται ως ο πλέον σύγχρονος και αποτελεσματικός δρόμος για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.
Αν η γέφυρα είχε κατασκευαστεί με τις οπισθοδρομικές μεθόδους του προηγούμενου αιώνα, θα μας είχε κοστίσει 252 δισ. και θα την είχαμε αποσβέσει με τους ίδιους ρυθμούς σε 15 χρόνια και τρεις μήνες.
Αλλά ακόμα κι αν ο κράτος επέμενε να εισπράττει διόδια επί 35 χρόνια, ώστε να μαζέψει 2,7 φορές την αξία της γέφυρας, έχει κάποια διαφορά να πληρώνεις διόδια στο κράτος και όχι σε κοινοπραξίες εταιρειών. Διότι τα λεφτά που πάνε σε κοινοπραξίες δεν θα τα ξαναδούμε ποτέ, ενώ τα λεφτά που πάνε στο κράτος, όλο και κάποια τρύπα θα μπαλώσουν.
Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος αφελής να αναρωτηθεί γιατί το κράτος, αφού πλήρωσε που πλήρωσε το 40% (296 δισ.) της γέφυρας και δανείστηκε το άλλο 50% (370 δισ.), δεν έδινε και 25 δισ. στην κατασκευάστρια εταιρεία, να φτιάξει τη γέφυρα και να πάει στο καλό, αντί να μας κάθεται 35 χρόνια στο σβέρκο σαν τον Προκρούστη και να εισπράττει διόδια. Αλλά όχι. Διότι τότε η γέφυρα θα ήταν δημόσια επένδυση, πράγμα που γενικώς δεν αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και διότι ως δημόσια επένδυση, θα ξέφευγε διαρκώς από τον προϋπολογισμό και από τα χρονοδιαγράμματα, για να μην πούμε ότι πιθανώς να ήταν και ελαττωματική στην κατασκευή της.
Αυτό πανηγύριζε ο Λαλιώτης όταν έτρεχε λαμπαδηδρόμος πάνω στη γέφυρα με το σορτσάκι και την ολυμπιακή δάδα: ότι μετά από είκοσι χρόνια εξουσίας, βρήκαν έναν τρόπο να φτιάξουνε το έργο χωρίς να φάνε τα λεφτά σε μίζες (πράγμα που δεν καταφέρανε π.χ. με το Κτηματολόγιο) και ο τρόπος αυτός είναι να μας κοστίζει τρεις φορές πάνω από την αξία του, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ιδιώτης έβαλε το 10%. Αληθινά υποδειγματικό αναπτυξιακό έργο.
Αλλά το πιο άσχετο απ’ όλα είναι αυτές οι επικλήσεις στον Χαρίλαο Τρικούπη, που οραματίστηκε τη ζεύξη Ρίου Αντιρρίου για να φέρει την ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα. Διότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν οραματίστηκε τη ζεύξη για να περνάνε ΙΧ, που άλλωστε τότε δεν υπήρχαν καν. Την οραματίστηκε για να περάσει το τρένο. Και από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου τρένο δεν περνάει, με συνειδητή πολιτική απόφαση, για να μη μειώνει τα περιθώρια κέρδους της κοινοπραξίας που την εκμεταλλεύεται. (Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν περνάνε λεωφορεία από την Αττική Οδό).
Υπ’ αυτήν την έννοια, το όραμα του Τρικούπη όχι μόνο δεν υλοποιείται, αλλά καθίσταται ακόμα πιο ανεδαφικό, αφού πλέον για να περάσει τρένο πρέπει να γίνει υποθαλάσσια σήραγγα – νέοι εργολάβοι, νέος δανεισμός, νέες επωφελείς Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα- ή να το περνάνε απέναντι με το φεριμπότ.
Oλ’ αυτά είναι αμφίβολα για τα επόμενα 35 χρόνια, που το πέρασμα βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, σκληρούς και αποφασισμένους φραγκοφονιάδες, αλλά οι κάτοικοι της υποανάπτυκτης Ηπείρου που περιμένουν το τρένο από την εποχή του Τρικούπη, μπορούν να νιώθουν περήφανοι για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.