Σελίδες

Σάββατο, 21 Απριλίου 2012

tribute - αφιέρωμα στην 21η Απριλίου

Συμπληρώνονται σήμερα, Σάββατο, 45 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που τα τανκς της χούντας βγήκαν στους δρόμους της Αθήνας βάζοντας τη Δημοκρατία στον γύψο.
Από εκείνη την ημέρα, 21η Απριλίου του 1967, ο ελληνικός λαός έζησε μια επταετία με βασανιστήρια, εξορίες, λογοκρισία. Ο συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος με τον ταξίαρχο Στυλιανό Παττακό και τον συνταγματάρχη Νικόλαο Μακαρέζο με 100 τανκς κινήθηκαν τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου και κατέλαβαν αρχικά το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και στη συνέχεια τη Βουλή, τον ΟΤΕ και το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, στο Ζάππειο.
Το εθνικό δράμα κορυφώθηκε με το πραξικόπημα στην Κύπρο που οδήγησε στη διχοτόμηση της Μεγαλονήσου.
Το πραξικόπημα της ανωμαλίας, βρήκε ευκαιρία όπου εκείνη την εποχή υπήρχαν μεν σπουδαίοι πολιτικοί αλλά υπήρχε μεγάλο χάσμα μεταξύ τους, μεταξύ των πολιτών, ακόμα και λόγω της ύπαρξης Βασιλιά και δυστυχώς της πανούργας βασίλισσας Φρειδερίκης...
Οι στρατηγοί, το Παλάτι, κάποιοι πολιτικοί της Δεξιάς και οι Αμερικανοί καλόβλεπαν μία μικρής διάρκειας συνταγματική εκτροπή, που θα επανέφερε την πολιτική κατάσταση στη σωστή ρότα, δηλαδή στην εναλλαγή στην εξουσία της Δεξιάς και ενός μετριοπαθούς Κέντρου. «Η Χούντα των Στρατηγών» έμεινε στα σχέδια, καθώς τους πρόλαβαν με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου οι μικροί αξιωματικοί, με πρόσχημα τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Τέτοια περίπτωση δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα, καθώς η ΕΔΑ, που εκπροσωπούσε την κομμουνιστική Αριστερά (το ΚΚΕ ήταν εκτός νόμου), κινούνταν στο 11,80% των ψήφων στις εκλογές του 1964, σε σχέση με το 24,43% του 1958.
Πρέπει, όμως, να συνυπολογίσουμε ότι βρισκόμασταν 17 χρόνια από τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου και στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, όσον αφορά τον διεθνή περίγυρο.
Ο στρατός ήταν πανίσχυρος, με παράδοση επεμβάσεων, οι Αμερικανοί θεωρούσαν φέουδό τους την Ελλάδα, το δεξιό παρακράτος ήταν ισχυρό (Δολοφονία Λαμπράκη) και το Παλάτι ήταν ένας αυτόνομος πόλος εξουσίας, «που δεν βασίλευε, αλλά κυβερνούσε».
Οι πολιτικοί που κυβέρνησαν αυτά τα 17 χρόνια (Πλαστήρας, Παπάγος, Καραμανλής και Παπανδρέου), ασχολήθηκαν κυρίως με την ανοικοδόμηση της χώρας και την οικονομική ανάπτυξη, παρά με το «βάθεμα και το πλάτεμα» των δημοκρατικών θεσμών και την εξάλειψη των μνημών του Εμφυλίου.
Μόνο την 1η εβδομάδα της χούντας, συνελήφθηκαν περισσότεροι από 6500 πολίτες των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία ήταν αριστερών πεποιθήσεων.
Η κατάργηση των στοιχειωδών ελευθεριών, οι φυλακές, οι εξορίες και τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες των αντιπάλων του καθεστώτος, ο πνευματικός και πολιτιστικός μεσαίωνας, αλλά και η Κυπριακή τραγωδία, καταγράφουν τη Χούντα των Συνταγματαρχών ως μία από τις μελανότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Αυτοί που συνελήφθηκαν, βασανίστηκαν ή και δολοφονήθηκαν, μας πέρασαν ένα ισχυρό μήνυμα γιά διαρκή επαγρύπνηση, διαρκή ενασχόληση με τα κοινά, διαρκή έλεγχο της εκάστοτε εξουσίας.
Το ρητό "ότι δεν μας σκοτώνει, μας κάνει δυνατούς", εδώ μπορεί να μας διδάξει ότι πρέπει να βλέπουμε κατάματα τις οποιεσδήποτε ανωμαλίες του πολιτικού συστήματος και να μην διστάζουμε να τις ελέγχουμε και όποτε χρειαστεί να τις πολεμάμε.