Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Αποχαιρετίζοντας έναν ΦΙΛΟ !

(σ.σ. Υστέρνια - Τήνος - και ύστερα ο ήλιος έδυσε).

ΜΙΧΟ, ΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΙ , ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ, ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Τον Μίχο τον γνώρισα το 1974 στην μεταδικτατορική ΑΥΓΗ. Ακουσα πρώτη φορά να γίνεται λόγος για εκείνον απο τη φίλη μας την Καλλισθένη τη σύντροφο του Λεωνίδα, η οποία μου ανήγγειλε ότι θα αναλάβει την αρχισυνταξία της εφημερίδας, κάποιος Μίχος Κωστόπουλος που επέστρεφε απο την επτάχρονη αυτοεξορία του και φυσικά θα έκανε σπουδαία δουλειά, αφού πριν ήταν ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ αρχισυντάκτης του προδικτατορικού ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ. Ηταν ακόμη η εποχή της υπέροχης αριστερής αυταπάτης..
Εφτασε λοιπόν ο Μίχος στην εφημερίδα,- αφήνοντας τη λαμπρή προδιαγεγραμμένη καριέρα που τον περίμενε στον αστικό τύπο,-για να υπηρετήσει την "Αυγή του" και νομίζω ότι έκλεψε τις καρδιές όλων των νέων που πασχίζαμε να γίνουμε δημοσιογράφοι στις συνθήκες μιας φτωχής εφημερίδας της ανανεωτικής Αριστεράς. Εμείς, κορίτσια και αγόρια, διαθέταμε ενθουσιασμό και εκείνος διέθετε κάτι παραπάνω απο την συντροφικότητα όπως την αντιλαμβανόταν η ηγεσία : δημοκρατικότητα, φιλικότητα, καλωσύνη, οικειότητα και απαράμιλλη σεμνότητα. Συγχρόνως, έκρινε και διόρθωνε τη δουλειά μας με ζυγιασμένη αυστηρότητα, χωρίς τους συνηθισμένους διευθυντικούς αυταρχισμούς.
Εδώ, δεν πρέπει να ξεχάσω να αναφέρω και το μεγάλο ταλέντο.Να καπνίζει ασυστόλως!! πολλές φορές δύο και τρία τσιγάρα συγχρόνως, έτσι για να τα βρίσκει εύκολα ολόγυρα! Αργότερα θα πλήρωνε το βαρύτατο αντίτιμο.

Νομίζω πως ήταν η στιγμή που τον ερωτεύθηκα -χώρια που ήταν και γκόμενος! χώρια που είχε το μέγα χάρισμα της σπατάλης αισθημάτων μα και των χρημάτων!. Αφού λοιπόν τον ερωτεύθηκα, έδωσα μιαν άλλη.. διάσταση στο φλερτ, χαρίζοντας του καθημερινά μανταρίνια! Γιατί μανταρίνια;;
Ετσι λοιπόν ανάμεσα σε μανταρίνια και διορθωμένα χειρόγραφα ξεκίνησε η κοινή ζωή , σε συνθήκες πολύ ιδιαίτερες αφού ακόμη διατηρούσαμε τις ελπίδες και τον ενθουσιασμό μας για μιαν διαφορετική σύγχρονη δημοκρατική αριστερή εφημερίδα. Στη διατήρηση αυτής της πίστης συνέβαλαν όχι απλά οι περγαμηνές που κουβάλαγε αλλά κυρίως το μεγάλο χάρισμα που διέθετε ο Κωστόπουλος. Δεν ήταν ένας κατά συνθήκη ευγενής τύπος. Ηταν ένας πολύ καλός τύπος που νοιαζόταν αληθινά για όλες και όλους εμάς κι αυτό διαχεόταν και το εισπράταμε καθημερινά. Και νομίζω ότι για εκείνη την υπερχειλίζουσα καλωσύνη και τρυφερότητα, τον θυμάται ακόμη και σήμερα η φουρνιά των τότε νεαρών δημοσιογράφων (και σημερινών συνταξιούχων).
Εγώ απο τη μεριά μου είχα πάντα φιλόδοξο στόχο τον χώρο της υγείας αλλά ο αρχισυντάκτης μου, μου αναθέτει κάποια στιγμή, ένα άσχετο κατά τη γνώμη μου ρεπορτάζ. Το γράφω, σε τόσες παραγράφους, το αφήνω στο γραφείο του, το κυτάζει και μου λέει κυρά μου...(εκείνη η γλύκα του "κυρά μου" έμεινε αξέχαστη σε όλα τα κορίτσια, σε όλες τις φίλες του)..κυρά μου λοιπόν..να κάνουμε κάποιες διορθώσεις. Ωχ σκέφτομαι, θα πάρει τα μολύβια του, θα διαγράψει, θα αφαιρέσει πάει το ρεπορτάζ. Τιποτε απ'όλα αυτά. Πήρε το ψαλίδι,έκοψε τις παραγράφους , τις ξεχώρισε, τις ένωσε με διαφορετική σειρά. Φυσικά θαύμασα ένα εντελώς διαφορετικό και πολύ καλό κείμενο.
Ωστόσο όπως αποδείχθηκε το πείραμα για τη διαφορετικότητα απέτυχε. Ο αρχισυντάκτης κρίθηκε αιρετικός, καθώς θεωρούσε αυτονόητη τη συμμετοχή όλων μας κομματικών αλλά και ΜΗ κομματικών μελών στη διαμόρφωση της ΑΥΓΗΣ, με σκέψεις, παρατηρήσεις και προτάσεις -άποψη που αδυνατούσε να αντιληφθεί η ηγεσία γαντζωμένη στα κομματικά μοντέλα ενός παρελθόντος
Οπως ήταν φυσικό, η παραίτηση ήταν αναπόφευκτη. Τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Και εμποδίζοντας εκείνη τη δημιουργική προσπάθεια, η λεγόμενη αριστερή ανανέωση υπέστη ήττα. Ηττα που την ακολουθεί και σήμερα.
Πάντως τα μανταρίνια έπαιξαν το ρόλο τους, με αποτέλεσμα να μείνουμε μαζί.Ολα αυτά τα χρόνια παρακολούθησα το πόση απογοήτευση του έδωσε η αδυναμία της αριστεράς να υπερβεί τις ιδεοληψίες και τα στερεότυπα στο χώρο του εντύπου της και όχι μόνο. Την κουβάλαγε μαζί του ακόμη και όταν ακολούθησε μιαν άλλη διαδρομή ως αρχισυντάκτης στη δημόσια ραδιοτηλεόραση όπου ανέδειξε πάλι ικανούς και άξιους δημοσιογράφους. Απο τη άλλη όμως κουβάλαγε και ένα θησαυρό. Τον σεβασμό και την αγάπη των νέων ανθρώπων που τον γνώρισαν απο κοντά και δούλεψαν κοντά του. Αυτή η αγάπη άλλωστε ήταν η μόνη στην κυριολεξία περιουσία του. Ενας υπέροχος πένης!
Στο σεντούκι των θησαυρών, έκρυβε, αξιοπρέπεια, σεμνότητα, καλωσύνη, απίστευτη τιμιότητα, αφάνταστη τρυφερότητα,βαθειά προσήλωση στους δημοκρατικούς θεσμούς και βαθειά αγάπη στη δημοσιογραφία και τις αρχές που θα έπρεπε να την ορίζουν.
Αγαπούσε κάθε έκφραση του πολιτισμού. Λάτρευε τον Διονυσάκη Σολωμό(πάντα έτσι τον αποκαλούσε), τον Σικελιανό και τον Καβάφη, τον Σεφέρη και τον Παλαμά, τον Μπετόβεν και τον Βέρντι, τον Μάνο και τον Ελβις, τους Μπιτλς και τον Παβαρότι, την Μέριλιν και τον Γούντι, τους Pink Floyd, τον Σινάτρα και τον Μοντάν, τον Φρεντ Αστέρ και τον Τζιν Κέλι, την Μαχάλια την Ελα και τον Λιούις, τον Φελίνι και τον Παζολίνι, την Μαρία Κάλας και τη Νάνα Μούσχουρη, τον Σέξπιρ και τον Τζόις, τον Στίβεν Χόκινγκ, την κλασσική μουσική και τη τζαζ, το μπαλέτο και την όπερα, τον ευρωπαικό πολιτισμό, τον αμερικάνικο και ευρωπαικό κινηματογράφο.
Ο ίδιος , σε ηλικία 30 ετών με το ψευδώνυμο Αλέξης Δριμάρης, εξέδωσε τον ΜΟΛΔΑΒΑ έργο ποιητικό σε τρία μέρη , αφιερωμένο σε μια"πιτσιρίκα με πλεξούδες" και αργότερα πρώτη του σύζυγο, τη Βουβούλα Σκούρα. Μια ελεγεία για την αγάπη, την ελπίδα, την αριστερά.
Αξίες ακαταμάχητες που πλούτισαν όλη του τη ζωή. Μέχρι το τέλος παρέμεινε σταθερά προσηλωμένος στις ιδέες της Ανανεωτικής Αριστεράς, υποστηρίζοντας πεισματικά την Ευρωπαική προοπτική καθώς και τη δημιουργία μιας ευρείας συμπαράταξης των δημοκρατικών δυνάμεων.
Μετά απο όλα αυτά τί απομένει να πώ; Μάλλον για το κρυφό του ελάττωμα! Δεν ήξερε να λέει μερικές έστω, υπέροχες ..βρωμοκουβέντες, ούτε καν τη λέξη των Πανελλήνων που αρχίζει απο μ..!. Η απόλυτη βρισιά του ήταν " να σου βράσω τον Αχλαδόκαμπο" αλλά έτσι και την ξεστόμιζε σήμαινε ότι δεν ήθελε να σε ξαναδεί!! Είχα.. προειδοποιηθεί σχετικά απο την αγαπημένη φίλη Ναταλί Γκούφα και πρόσεχα!!!
Πάντως με τα χρόνια κάτι κατάφερα, τον προπόνησα..!
Χρόνια ωστόσο με επιβαρυμένη υγεία και συνεχή επιδείνωση λογω της αποφρακτικής πνευμονοπάθειας. Η τελευταία χρονιά ήταν εξαιρετικά δύσκολη και δηλώνω ότι χαίρομαι που έπαψε να υποφέρει.
Μόνο που το ταξίδι του είναι πολύ μοναχικό και σκοτεινό.
Να τον θυμάστε.

Δεν υπάρχουν σχόλια: